Frans…. Na zoveel jaren…. Hoe had hij haar gevonden? Haar gedachten gingen terug naar 1982…. Acht maanden hadden ze verkering gehad. Smoorverliefd had ze gedacht dat ze samen oud zouden worden…. In het voorjaar zouden ze zich verloven…. Ze droomde van het huwelijk en een huisje met Frans…. Ze zouden hard werken en misschien een kleine auto rijden…. Op vakantie naar een huisje in Limburg…. Als ze wat gespaard hadden zou er een kleine Frans of Margreet kunnen komen….

Het was november toen Frans haar vertelde van zijn misstap. Een avondje stappen met Petra had hij duur moeten bekopen. Petra was zwanger en hij wilde zijn verantwoordelijkheid nemen…. Frans had ze daarna nooit meer gezien of gesproken. Ze had van een vriendin nog wel gehoord dat hij ergens in februari 1983 met haar was getrouwd.

En nu deze brief…. De baby was te vroeg geboren en na een langdurig verblijf in het ziekenhuis alsnog met 11 maanden overleden. Zijn huwelijk…. een verstandshuwelijk, een tweede kind was er nooit gekomen. Frans en Petra leefden ieder hun eigen leven….

Ze is moe…. Het valt haar zwaar haar baan te combineren met haar puberkinderen. Sinds het overlijden van Gerard weet ze zich soms geen raad…. Gegild had ze toen de agent voor de deur stond met het bericht dat haar man was aangereden door een tankwagen op de provinciale weg…. Twee weken had ze in het ziekenhuis aan zijn bed gezeten, maar zijn verwondingen waren te ernstig. De hypotheek was dan wel ingelost, maar vier kinderen in de groei hadden meer nodig dan zij ze kon geven met haar baan in het bejaardenhuis. En daarbij miste ze Gerard nog elke dag…. Gerard, de man die haar acht jaar na Frans weer gelukkig had gemaakt….

Ze schonk koffie in en pakte een schrijfblok. Met een potlood maakte ze een eerste opzet voor een brief; “Geachte heer Janssens, Naar aanleiding van uw advertentie solliciteer ik naar de functie van….”